คำตอบเดียวที่เขาได้มามีเพียงเสียงเฮลิคอปเตอร์ที่บินขึ้นไปอย่างช้า ๆ ส่วนการตะโกนเรียกของเขาก็ลอยไปกับสายลม
ฉีเซิ่งเทียนมองกลับมาที่โอวหยางลี่ที่กำลังลุกขึ้นมา บอดี้การ์ดทั้งสองคนพยุงเขาขึ้นมา ใบหน้าของเขาซีดเซียว ปืนในมือของเขาขยับ “เป็นเพราะนาย ที่ช่วงนี้ฉันไม่ได้นอนพักผ่อน! ประธานโอวหยาง นายคิดว่าฉันควรจะแก้แค้นยังไงดี?”
โอวหยางลี่มองไปที่เขาและยิ้มจาง ๆ โดยไม่ได้มีเสียงตอบกลับใด ๆ และแขนของเขาเลือดยังคงไหลไม่หยุด เลือดที่สีแดงฉานหยดลงบนพื้นหญ้า
“อา อาา…”
เหอเหมียวที่ยืนมองดูอยู่ใกล้ ๆ เมื่อเห็นแขนของโอวหยางลี่เปื้อนไปด้วยเลือด เธอก็ก้าวถอยหลังไปทันที แต่กลับถูกจับเอาไว้ก่อน
“คนท้องก็อยู่ที่นี่ ยังกล้าซ่อนพี่สะใภ้ฉันไว้อีกงั้นเหรอ ประธานโอวหยาง นายมันร้ายกาจเกินไป ขอนับถือจริง ๆ” ฉีเซิ่งเทียนค่อย ๆ พูดอย่างช้า ๆ พลางมองเขา ก่อนจะหมุนตัวออกไป
ด้านในเฮลิคอปเตอร์นั้น จิ่งเป่ยเฉินกอดอันโหรวไว้แน่น และมืออีกข้างของเขาก็เช็ดน้ำตาอุ่น ๆ ของเธอที่ไหลลงมาด้วยความเจ็บปวด
