ภายในใจของเขานั้นโทษตัวเองไม่หยุด เป็นเพราะเขาเองที่ดูแลเธอไม่ดี ทำให้เธอถูกโอวหยางลี่จับตัวไปหลายวันแบบนี้
อันโหรวซบลงไปที่ไหล่ของเขา ภายในหัวพลันนึกถึงเอกสารที่เขาเซ็นฉบับนั้น เป็นเลขาของเขามาตั้งนาน ลายเซ็นของเขา เธอไม่มีทางจำผิดอย่างแน่นอน
ลายเซ็นนั้นเป็นของเขา เรื่องเมื่อห้าปีก่อนนั้นมีความเกี่ยวข้องกับเขาจริง ๆ งั้นเหรอ?
“โหรวโหรว…….”
“ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว หยางหยางกับหน่วนหน่วนเป็นยังไงบ้าง? พวกเขา…..” เมื่อเธอพูดขึ้น ภายในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
เธอหายไปตั้งหลายวัน และลูก ๆ ของเธอทั้งสองก็ยังบาดเจ็บอยู่
เธอจะเป็นแม่ได้อย่างไร
เธอไม่สมควรเลยสักนิดที่จะมีคุณสมบัติเป็นแม่
“ลูก ๆ สบายดี” ตอนนี้เขาเป็นห่วงตัวเธอมากกว่า เธอเหมือนว่าจะผอมลงไปไม่น้อย
“ลูก ๆ สบายดี ฉันก็หมดห่วง!” เธอหันไปมองใบหน้าที่เย็นชาของเขา จ้องไปที่หนวดเคราของเขา “นี่นานเท่าไรแล้วที่นายไม่ได้โกนหนวด? น่าเกลียดชะมัด!”
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินได้ยินแบบนั้นก็โอบไปที่ใบหน้าของเธอ คางของเขาถูลงไปบนหน้าขาว ๆ ของเธออย่างอ่อนโยน
“อ้ากอ้าก จั๊กจี้นะ! ไม่เอา!” เธอแค่พูดออกมาเท่านั้นเอง
