อันโหรวค่อนข้างเป็นกังวลว่าเธอสามารถหาที่นี่เจอได้ยังไง?
ถ้าหากเธอสามารถหาที่แห่งนี้เจอได้ อย่างนั้นตระกูลจิ่งและคนอื่น ๆ ก็ต้องหาที่นี่เจอได้เหมือนกัน
“ที่แท้เธอก็กลายเป็นนกน้อยคีรีบูนแล้วสินะ ไม่เย่อหยิ่งผยองไปหน่อยหรือไง? ไหนเธอบอกว่าเธอไม่ชอบพี่โอวหยางแล้วไง ไม่มีทางที่จะรื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่า ๆ หรือกลับมาอีก คิดไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะเป็นผู้หญิงแบบนี้ได้!” เมื่อครู่เหอเหมียวไม่ได้ตบไปที่ใบหน้าของเธอ แต่ตอนนี้เธอได้ยกมือขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เพื่อจะบรรเทาความโมโหที่อยู่ในใจให้จางหายไป
อันโหรวไม่ได้ตอบกลับ มีแต่ถอยหลังออกไป ก่อนจะพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย “สายตาเธอนี่มันยังไง ถึงได้มองว่าพวกเราจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่า ๆ คิดว่าถ่านไฟเก่าของฉันมันจะถูกจุดติดง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันอยากออกไปจากที่นี่จะแย่อยู่แล้ว ถ้าหากเธอชอบเขาจริง พวกเราก็มาแลกเปลี่ยนกันหน่อยดีกว่า ฉันไม่ปฏิเสธข้อเสนอแน่นอน”
เธอคิดอยากจะออกไป พอคิดเรื่องนี้ก็แทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
