“คิดเหรอว่าเธอพูดแบบนั้นแล้วฉันจะให้อภัยเธอได้! ในเมื่อท้องของฉันตอนนี้คือลูกของพี่โอวหยาง ครอบครัวที่กำลังจะสร้าง เธอกลับไม่คิดยอมปล่อย แสร้งทำตัวสูงส่ง เธอนี่มันร้ายกาจจริง ๆ นะ! คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นพวกตีสองหน้าแบบนี้ได้!” เหอเหมียวรู้สึกเมื่อยที่มือของตัวเอง เธอยังไม่ทันแตะต้องแม้แต่เส้นผมของอันโหรว แต่ก็ยังทำท่าไม่ปล่อยมือที่ยกขึ้น
อันโหรวมองไปรอบ ๆ ตัวเธอ ก่อนจะมองไปดูส่วนท้องน้อยที่ยื่นออกมา ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้น น่าจะมากกว่าสามเดือนแล้ว ท้องน้อย ๆ เริ่มยื่นออกมา แต่ยังไม่ใหญ่โตชัดเจนเท่าไรนัก
“ฉันไม่ได้อยากมาเถียงกับเธอเรื่องโอวหยางลี่หรอกนะ ถ้าหากเธอคิดจะเอาชนะใจเขา เธอก็ไม่ควรส่งเสียงจอแจดังขนาดนั้น ฉันมีความตั้งใจอยู่นะ” ไม่ง่ายเลยที่จะมีคนข้างนอกเข้ามาข้างในนี้ได้ เธอจะไม่ยอมปล่อยโอกาสแม้แต่สักโอกาสเดียวให้หลุดมือแน่ ๆ
“เธอคิดเหรอว่าฉันจะเชื่อคำพูดของเธอ?” ถ้าหากไม่ใช่เพราะเธอหาคนสะกดรอยตามพี่โอวหยางละก็ คงไม่รู้แน่ว่าเขาได้มาที่นี่เมื่อคืนนี้
อีกอย่างก็คงไม่รู้ว่าพี่โอวหยางเล่นซุกซ่อนนกน้อยที่อยู่ในกรงทองเช่นนี้ จับอันโหรวมาซ่อนเอาไว้ในที่แบบนี้
