“ไปไหน?” ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้อย่างนั้นเหรอ?
“ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ตอนนี้พวกเราต้องไป!” โอวหยางลี่คิดจะดึงและพาเธอออกไปด้านนอกด้วยท่าทีที่กังวลและรีบร้อน
อันโหรวได้ยินเสียงเครื่องบินอีกครั้งหนึ่ง ครั้งนี้มันใกล้มาก ใกล้ยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
ขณะที่โอวหยางลี่กำลังลากเธอวิ่งออกไป เธอก็ได้เห็นเฮลิคอปเตอร์ที่กำลังบินลงมาจอดที่สวนใหญ่ ๆ ตรงหน้าประตู ใบพัดยังคงหมุนด้วยความเร็ว
โอวหยางลี่รีบเปิดประตูรถและผลักเธอเข้าไปข้างใน
รถหลายคันเพิ่งหลุดพ้นจากโค้งและมาจอดตรงประตูทางเข้าออก ทั้งสองทิศทางตอนนี้มีรถอยู่จำนวนมากมาจอดแนบชิดติดเอาไว้ ในที่สุดใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ได้หยุดตรงใจกลางสวน
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปมองตรงเฮลิคอปเตอร์ก็ได้เห็นคนคนหนึ่งที่กำลังจะลงมา ใบพัดที่เริ่มจะหมุนช้าลงยังคงพัดเสื้อกันลมสีเทาเข้มของเขา ผมสีดำก็ถูกเสยขึ้น ใบหน้าที่เคร่งขรึมดูมืดมนลงเล็กน้อย คิ้วที่คล้ายกับคมดาบยกขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางยังคงปิดสนิท เผยให้เห็นถึงอารมณ์ของเขาที่เริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ได้อย่างชัดเจน
“จิ่ง…..”
ปากของเธอถูกปิดเอาไว้
