เมื่ออันโหรวกำลังจะกำชับให้บอกเรื่องนี้กับคุณป้าและคุณลุงจิ่ง ไม่ทันไรที่ด้านนอกก็มีเสียงรถกำลังเข้ามาจอด
ทั้งสองคนที่ได้ยินต่างก็ตกใจกันยกใหญ่
โอวหยางลี่กลับมาเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน?
เหอเหมียวเริ่มเป็นกังวล มองดูอันโหรวและกำลังร้องขอความช่วยเหลือ “ฉันจะทำยังไงดี? จะบอกเขาไม่ได้เลยนะว่าฉันอยู่ที่นี่!”
อันโหรวมองไปที่ด้านนอกประตู ตอนนี้กุญสำคัญไม่ใช่เหอเหมียวที่อยู่ที่นี่ แต่เป็นเรื่องที่รถของเธออยู่ด้านนอก โอวหยางลี่ตอนนี้จะต้องรู้แน่ว่าด้านในมีคนอยู่
“เธอจะช่วยฉันหรือเปล่า? เธอไม่ช่วยฉัน ฉันเองก็จะไม่ช่วยเธอ!” เหอเหมียวเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล
“ชั้นสองห้องแรกทางซ้ายมือ เธอเข้าไปที่นั่นก่อน!” นั่นคือห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องเธอ และข้างในนั้นพวกเขาสองคนก็ไม่ได้ใช้พัก
เหอเหมียวรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที เมื่อตัวเธอหายไปจากจุดนี้ โอวหยางลี่ก็ได้เดินเข้ามาพอดี
เมื่อบอดี้การ์ดทั้งสองคนกำลังจะพูดเรื่องที่เกิดขึ้น อันโหรวก็รีบเดินไปด้านหน้า ส่วนทางด้านโอวหยางลี่ก็รีบเดินเข้ามาหาเธอเช่นกัน ก่อนจะเอื้อมมือเข้ามาจับตรงข้อมือของเธอทันที “โหรวโหรว พวกเราไปกันเถอะ!”
