วรรค์รับบุตรชายมาแล้วรีบถามว่า “ท่านแม่พรสวรรค์ของเขา…ต้องบอกกล่าวท่านพ่อสักคำหรือไม่”ระหว่างที่เดินมา ความคิดของเขาเป็นไปในทางเดียวกับพวกมหาเซียนวั่งเฉิน เขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล กลัวว่าบุตรชายคนนี้จะเป็นสิ่งอัปมงคลมู่หลิงลั่วเอ่ยว่า “พ่อของเจ้ารู้เรื่องอยู่แล้ว เขาเป็นคนส่งข้ามาเอง เขาบอกว่าเด็กคนนี้ให้ชื่อว่าเจียงอี้”กล่าวจบ มู่หลิงลั่วก็หายตัวไปจากในตำหนัก“อี้[1]?”จักรพรรดิสวรรค์ขมวดคิ้ว สายตาก้มลงมองทารกในอ้อมแขน บนหน้าผากของทารกมีดวงตาแนวตั้งอยู่ดวงหนึ่งส่วนที่ควรเป็นตาขาวเป็นสีดำสนิท แต่ลูกตากลับเป็นสีขาวโพลน แลดูน่าสะพรึงอยู่พอสมควรไป๋ฉีเอ่ยเตือนจากไกลๆ “ระวังหน่อยล่ะ พลังกลืนกินของเจ้าหนูคนนี้รุนแรงมาก แม้แต่พลังอาคมของข้ายังเกือบถูกสูบไปแล้ว นอกจากพ่อแม่ของเจ้า คนที่สะกดพลังเขาได้ก็น่าจะมีแค่เจ้าคนเดียว”นางหมุนตัวหันหลังแล้วซอยเท้าจากไป เหมือนกลัวว่าหากทำเสียงดังขึ้นมา เจียงอี้ที่หลับใหลอยู่จะตกใจตื่นจักรพรรดิสวรรค์ขมวดคิ้วจนเป็นปม สายตาจับจ้องมองเจียงอี้ไม่รู้เพราะเหตุใด ยามมองลูกชายคนนี้ หัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเหมือนมองเห็นคราวเคราะห์ครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือน
