หลังจากได้รับอนุญาตจากพระศรีอาริยเมตไตรย เทวะไท่ซั่งก็เหาะเข้าไปในดอกโพธิ์ดอกหนึ่งแล้วหายตัวไปภาพนี้ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนบนท้องฟ้าและริมขอบมหาสมุทรมากมายพากันหันไปอภิปราย“นี่เทวะไท่ซั่งกำลังเสาะหาพลังแห่งมหามรรคาชนิดที่สี่สิบเก้าอย่างนั้นหรือ”“ช่างสุดยอดเสียจริง มิน่าเล่าเจ้าลัทธิมรรคาจึงกล่าวว่าเขามีพรสวรรค์ของจอมปราชญ์”“เหอะ สุดยอดตรงไหน หากเจ้ากับข้าได้รับสืบทอดวิชาจากสายที่เจ็ดของลัทธิมรรคา ทั้งยังได้เจ้าลัทธิรับเป็นศิษย์ไหนเลยฝีมือจะด้อยกว่าเขา”“ภายใต้มรรคาสวรรค์ บุญวาสนามิใช่สิ่งที่ตนจะกำหนดได้ เป็นชะตาลิขิตมาให้เสมอ”“ดูท่าศึกตัดสินระหว่างเขากับรัชทายาทวังมังกรจะมาถึงในอีกไม่นาน รัชทายาทองค์นั้นก็ไม่ธรรมดา เพียงขั้นเอกเทวะก็บรรลุมรรคาแห่งสัประยุทธ์ สยบคนระดับขั้นเดียวกันจนราบแล้ว สองคนนี้ช่างโดดเด่นเสียจริง”เจียงฉางเซิงฟังเสียงสนทนาที่ดังมาจากรอบด้าน แล้วเข้าใจวิถีเซียนมากขึ้นกว่าเดิมในยุคสมัยของวิถียุทธ์ การศึกษาพลังแห่งกฎจะถูกเรียกขานว่าพลังเทพ พลังเทพคือสิ่งที่หาได้ยากยิ่งนัก แต่ในที่แห่งนี้ การวิปัสสนาทำความเข้าใจพลังแห่งมหามรรคากลับเป็นเรื่องที่เห็นบ่อยจนชินชา อย่างน้อยผู้
