แสวงพรต ณ ที่แห่งนี้ก็รู้ว่ามีเรื่องเช่นนี้อยู่วิถีเซียนโบราณกับตำนานที่เขาเคยรู้จักในชาติก่อนมีจุดที่แตกต่างกันอยู่มาก วังมังกรกับตำหนักยมโลกไม่ใช่ขุมอำนาจที่ปล่อยให้ใครๆ มาข่มเหงรังแก แต่พวกเขาเป็นขุมอำนาจขนาดมโหฬารที่แม้แต่ลัทธิมรรคาก็ไม่กล้ามาเล่นงานง่ายๆแม้ว่าลัทธิมรรคาจะแข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ไม่แข็งแกร่งถึงขนาดที่จะทำอะไรเหิมเกริมได้ แม้แดนสวรรค์จะอยู่ใต้สังกัดของลัทธิมรรคา แต่แดนสวรรค์ก็มีขุมกำลังของตนเองอย่างน้อยแดนสวรรค์ก็มิได้เชื่อฟังลัทธิมรรคาอย่างสมบูรณ์แล้วยังมีสำนักกับลัทธิในแดนมนุษย์อีก เทพเซียนบนผืนพิภพบางส่วนก็แข็งแกร่งจนถึงขั้นสร้างความปั่นป่วนให้พันมหาโลกาได้หลังจากเทวะไท่ซั่งหายไป ทุกสิ่งก็กลับมาเงียบสงบเจียงฉางเซิงเรียกสติกลับมาเริ่มพินิจโลกในดอกโพธิ์อีกครั้งแม้เป็นการก้มมองสรรพชีวิตเหมือนกัน แต่การทำเช่นนี้ที่โพธิพุทธสมุทรกลับทำให้เจียงฉางเซิงบรรลุสิ่งต่างๆ ได้มากกว่า การบรรลุนี้บอกกล่าวออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก แต่มันทำให้เขาเข้าใจกฎทั้งหลายได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งยังทำให้มีความคาดหวังกับการฝึกบำเพ็ญของตนเองมากขึ้นอีกด้วยในช่วงเวลาหลังจากนั้นไม่มีคนอย่างเทวะไท่ซั่งโผล่
