มาอีกเป็นคนที่สองที่แห่งนี้คือแดนสุขาวดี หากไม่มีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่งใครจะกล้ามาก่อเรื่องที่นี่กันเล่าเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว เงาร่างรอบโพธิพุทธสมุทรยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่พระอรหันต์กับพระโพธิสัตว์ก็มากันเป็นจำนวนไม่น้อยเส้าเฮ่ามองเจียงฉางเซิงจากไกลๆ หัวคิ้วขมวดมุ่นไม่ทราบว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ตี้คู่อดไม่ไหวถามขึ้นมาว่า “ท่านปู่ คนผู้นั้นมีฐานะอะไรกันแน่ ท่านจึงสนใจเขาถึงเพียงนี้”ตั้งแต่สถานที่เทศนามาจนถึงโพธิพุทธสมุทร สายตาของเส้าเฮ่ามักจะจับจ้องบนร่างเจียงฉางเซิงอยู่เสมอ“เขา คือคนผู้มิได้อยู่ในชะตาลิขิต”เส้าเฮ่าเอ่ยอย่างมีความนัย ตี้คู่ที่ฟังอยู่มึนงงยิ่งกว่าเดิม…“ฟู่!”เจียงฉางเซิงพรูลมหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่งแล้วลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แม้ขั้นบำเพ็ญของเขาจะมาถึงวิชามรรคาธรรมชาติขั้นที่สิบสามแล้ว แต่เขาก็ยังมีอาการมึนศีรษะแม้โพธิพุทธสมุทรจะเป็นโชควาสนาที่ยิ่งใหญ่นัก กระนั้นมันก็มีสิ่งที่ต้องจ่าย ถึงจะมองไม่เห็น คลำจับได้ไม่ชัดก็ตามแม้แต่เขายังเป็นเช่นนี้ ผู้ที่ขั้นบำเพ็ญต่ำคงถูกบีบให้ถอยออกไปในเวลาไม่นานแน่“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไปกันเถิด”เสียงของเจ้าแม่เซียวเหอดังขึ้น เจียง
