“โอวหยางลี่!”
“แม่?”
เขาเงยหน้าขึ้นมองเฉาลี่เฟยที่เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางดุดัน “แม่ไม่ได้อยู่บ้านดูแลหลานเหรอ มาที่บริษัททำไม?”
“อันโหรวอยู่ไหน?” เฉาลี่เฟยถามไป
“อันโหรวทำไม? เธอไม่ได้ตกลงน้ำไปแล้วเหรอ? เรื่องใหญ่แบบนี้หรือว่าแม่ไม่รู้?” โอวหยางลี่ตอบไปอย่างเบา ๆ
“นี่อย่ามาแกล้งโง่หน่อยเลย ถ้าเธอตกลงไปในน้ำจริง แกจะยังสงบอยู่อย่างนี้งั้นเหรอ?” เฉาลี่เฟยเดินเข้ามาใกล้เขา เธอไม่เชื่อว่าอันโหรวจะเกิดอุบัติเหตุจริง ๆ หากเป็นเรื่องจริงทำไมเขาถึงได้ดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนแบบนี้
เว้นเสียแต่อันโหรวจะอยู่ในกำมือของเขา หรือไม่เขาก็รู้ว่าอันโหรวอยู่ที่ไหน
“แม่ พวกเราเป็นอดีตไปแล้ว เธอจะมาเกี่ยวข้องอะไรกับผมอีก? หรือว่าแม่อยากเห็นผมถูกควักตับไตไส้พุงออกมาตัดเป็นชิ้น ๆ [1]”
ดูเหมือนว่าเขาจะพาอันโหรวหนีออกไปก่อนแล้ว
