“พ่อจ๋าจะรีบกลับมาตอนเย็นนะ” จิ่งเป่ยเฉินลูบไปที่ผมของเธอพลางปลอบโยน
“อืม ๆ ถ้าหากพาแม่กลับมาด้วยก็ดีนะคะ” หน่วนหน่วนมองไปที่เขาอย่างตื่นเต้น เธอไม่ได้เจอแม่จ๋ามาหลายวันแล้ว เธอคิดถึงแม่จ๋ามาก ๆ
หัวใจของจิ่งเป่ยเฉินนั้นเจ็บปวด พยักหน้าก็ไม่ได้ และเขาไม่มีทางเลือกอื่นที่จะส่ายหน้า
เขาหวังเป็นอย่างมากว่าจะพาโหรวโหรวกลับมาบ้าน แต่ว่าตอนนี้……..
เขาไม่มีหนทางเลยสักนิดเดียว
