หยางหยางหันไปมองเขาและรอฟังคำตอบจากเขาเช่นกัน
แม่จ๋าไม่ได้กลับบ้านมาหกวันแล้ว
พ่อจ๋าออกไปทำงานนอกสถานที่ แม่จ๋าก็ไม่ได้บอกว่าต้องออกไปด้วย ทำไมถึงไม่ได้ข่าวคราวอะไรเลยมาหลายวันแล้ว
ภายในใจของเขานั้นรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา
“แม่จ๋าชอบเที่ยว รอแม่จ๋าเที่ยวให้สนุกจนพอใจเดี๋ยวก็กลับมา” จิ่งเป่ยเฉินพยายามฝืนยิ้มออกมาและอุ้มหน่วนหน่วนเดินไปที่โต๊ะอาหาร
ไปทำงานนอกสถานที่ตั้งหลายวัน เป็นครั้งแรกที่ได้กินข้าวกับลูก ๆ
เขาวางหน่วนหน่วนลง ก่อนจะหันไปหาหยางหยางเพื่ออุ้มเขาขึ้นมาบ้าง แต่เขากลับเป็นคนเดินเข้ามาก่อน
ภายในใจของเขานั้นรู้สึกประหลาดใจปนดีใจและตื่นเต้น แต่ว่าก็ยังกังวลที่จะเดินเข้าไปหาเขาและติดตามเขาตลอดเวลา กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุใด ๆ
“พ่อจ๋า ตอนแรกไม่ได้บาดเจ็บถึงกระดูก เป็นแค่แผลด้านนอก รักษาก็หายแล้ว” หยางหยางมองไปที่เขาก่อนจะถูกเขาอุ้มขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้
“พ่อจ๋า วันนี้ต้องไปทำงานไหมคะ?” หน่วนหน่วนกะพริบตามองด้วยดวงตากลมโต หวังว่าพ่อจะอยู่บ้านกับพวกเขา
แม่จ๋าไม่อยู่หลายวัน พ่อจ๋าเองปกติก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน
หน่วนหน่วน ภายในใจของเด็กน้อยนั้นเริ่มรู้สึกน้อยใจ
