ภายในห้าวันมันมากพอที่จะถูกแม่น้ำพัดไปในสถานที่ไกล ๆ แม่น้ำที่หนาวเย็นแบบนี้ ห้าวันเพียงพอที่จะทำให้ชีวิตของโหรวโหรวนั้นดับสูญ
ทั้งสองคนนั้นเหมือนกับจิ่งเป่ยเฉินไม่มีผิด ยืนมองพื้นผิวน้ำเพื่อรอปาฏิหาริย์ที่จะเกิดขึ้น
……
ซิวหยวน
จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกเจ็บที่ท้ายทอยอย่างมาก เมื่อวานถูกพวกเขาจู่โจมอีกครั้ง
เขาลืมตาขึ้นมาและลุกขึ้นจากเตียง ดวงตาสีดำนั้นมองไปรอบ ๆ ห้องนอนขนาดใหญ่ ด้านในห้องนั้นเหมือนกับตอนที่เขาจากไป
แต่ว่า………
เมื่อหันไปมองรอบข้างกลับไม่มีใครอยู่
โหรวโหรวที่เป็นที่รักของเขานั้นไม่ได้อยู่ข้างกาย แม้กระทั่งคนรับใช้เองก็ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาให้เห็น
หัว ปวดหัวเหลือเกิน
หัวใจก็ว่างเปล่า
ไม่กี่วันที่ผ่านมาได้รับลมหนาวตลอด เขาเอามือแตะไปที่หน้าผาก ดูเหมือนว่าจะมีไข้เล็กน้อย
สองนาทีผ่านไป เขาก็แต่งตัวเรียบร้อยและเดินลงไปชั้นล่าง ภายในห้องนั่งเล่นมีหยางหยางกับหน่วนหน่วนกำลังนั่งอยู่ เมื่อเห็นเขาลงมา ทั้งสองก็มองมาที่เขาทันที
“พ่อจ๋า!”
“พ่อจ๋า”
พวกเขาเดินเข้ามาหา เขาอุ้มหน่วนหน่วนขึ้นมากอด “พ่อจ๋า ทำไมแม่จ๋าไม่กลับบ้าน? พ่อบอกว่าเดี๋ยวแม่จะกลับมาไม่ใช่เหรอคะ?”
