โอวหยางลี่เฝ้ามองดูเธอกินข้าวเช้าอย่างตั้งใจ ไฟในใจของเขากว่าครึ่งล้วนหายไปหมด แต่ก็ต้องอารมณ์เสียเมื่อคิดว่าเธอมัวแต่คิดถึงจิ่งเป่ยเฉิน ทำหัวใจของเขายิ่งเหมือนถูกบีบมากขึ้นเรื่อย ๆ
เพียงแต่ว่าไม่เป็นอะไรหรอก ในเมื่อจิ่งเป่ยเฉินตายไปแล้ว สักวันจิตใจของเธอก็ต้องปล่อยวางเรื่องพวกนี้แน่ ๆ
ส่วนเรื่องของเธอ….
อีกเดี๋ยวก็คงเหมือนกัน
อันโหรวค่อย ๆ กินอย่างช้า ๆ เธอรู้สึกว่าอาหารที่ดูน่าอร่อยขนาดนั้นเมื่อตักเข้าปากกลับไม่ได้รสชาติใด ๆ ทั้งสิ้น ยิ่งกินก็ยิ่งได้รสที่เหมือนกับขี้ผึ้ง
โอวหยางลี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ เขามองดูเธอที่ไม่ยอมกินอะไรสักนิดเดียว คล้ายกับว่าไม่มีความหิวใด ๆ ทั้งสิ้น แต่เขาก็คิดว่าเขาทำถูกแล้วที่ให้เธอกินเพื่อประทังชีวิตไว้
“วันนี้ฉันจะออกไปข้างนอก เธออยู่บ้านไป อย่าได้คิดพยายามออกไปเชียว ไม่ว่าจะใช้กลอุบายใด ๆ ก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าหากฉันกลับมาไม่พบเธออยู่ละก็ หยางหยาง หน่วนหน่วน…..” เขาไม่ได้กินข้าวจนหมด ก่อนจะลุกขึ้นและเช็ดปากของตัวเอง และก้มหน้ามองไปเธอ “โหรวโหรว เดี๋ยวฉันจะรีบไปรีบกลับ”
“ไม่ต้องกลับน่าจะดีที่สุด” เธอพูดอย่างเย็นชา
