“ฉันไม่กลับมาแล้วเธอจะทำให้ฉันพอใจได้ยังไง? ฉันพอใจเมื่อไหร่ ฉันก็จะปล่อยเธอไปเอง!” เมื่อมองดูใบหน้าที่นิ่งสงบของเธอ เขาก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา
“เดิมทีไม่ต้องออกไปก็ได้ แต่ทุกอย่างเป็นความผิดของจิ่งเป่ยเฉิน พิจารณาคดีในศาลก็สำคัญขนาดนั้น ถ้าฉันไม่ไปจะเป็นยังไง! แม้ว่ากลุ่มโอวหยางกรุ๊ปจะถูกโจมตีหนักขนาดไหนก็ไม่มีทางล้มหรอก” โอวหยางลี่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ “แต่ไหนแต่ไรมา กลุ่มโอวหยางกรุ๊ปก็ไม่ได้เหมือนเมื่อห้าปีก่อนหน้านั้น ไม่มีทางเหมือนตระกูลอันเมื่อครั้งอดีตด้วย”
“แน่นอนว่าไม่เหมือนหรอก กลุ่มโอวหยางรวมสกุลอันเข้าไป เติบโตจนอ้วนเสียขนาดนี้” มันเป็นเจ้าอ้วนที่โลภและน่ารังเกียจสิ้นดี!
“ตราบใดที่พวกเราอยู่ด้วยกัน ก็จะไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นเหมือนเมื่อห้าปีก่อน” เขาเชื่อว่าต้องมีสักวันหนึ่ง ที่ความรู้สึกของพวกเขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม และไม่มีทางถูกทำลายไปง่าย ๆ
อันโหรวเงยหน้าขึ้นมองโอวหยางลี่ ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า “นายเป็นแบบนี้…..ป้าเฟยรู้หรือเปล่า?”
เขาก้มหน้าลงมอง เมื่อครู่คิดจะเดินออกไปจากจุดที่ยืนอยู่ “เรื่องนี้ไม่จำเป็นที่เธอต้องกังวลหรอก”
