เธอค่อย ๆ แอบกดโทรศัพท์ แต่ทันใดนั้นกระเป๋าของเธอก็ถูกดึงออกไป โทรศัพท์ของเธอเองก็ถูกดึงออกไปในชั่วพริบตา กระเป๋าและโทรศัพท์ของเธอนั้นอยู่ในมือของเขา
ร่างกายของเธอไม่มีของอะไรหลงเหลือ
“โหรวโหรว ต่อไปจะเป็นช่วงเวลาของพวกเราทั้งสองคน ฉันไม่อยากถูกคนอื่นรบกวน” โอวหยางลี่เอาโทรศัพท์ของตัวเองใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้เธอ
“นายทนรอไม่ไหวที่อยากจะได้แม่ม่ายลูกติดงั้นเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณชายโอวหยางอดอยากจนกินไม่เลือกแบบนี้?” ไม่มีของอยู่ในมือ เธอคิดภาพว่าหากเปิดประตูลงจากรถก็คงพบว่าประตูนั้นล็อกอยู่ เธอไม่มีทางกระโดดลงจากรถได้
“แม่ม่าย? เธอยังไม่ได้แต่งงานกับเขาจะเป็นแม่ม่ายได้ยังไง!” โอวหยางลี่ก้มลงมองที่มือของเธอ แหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายส่องเป็นประกาย
ในใจของเขานั้นนึกถึงวันนั้นขึ้นมา ท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอตอบรับคำขอแต่งงานจากผู้ชายคนนั้น
น่ารังเกียจ!
โอวหยางลี่ดึงมือของเธออย่างแรง แต่กลับถูกเธอต่อต้านอย่างรุนแรงเช่นกัน
