“นายจะทำอะไร? ปล่อยนะ!” เธอกระชากแขนกลับ มือซ้ายนั้นถูกเขาบีบจนรู้สึกเจ็บปวด เขาพยายามดึงแหวนออกจากนิ้วนางของเธอ
“โอวหยางลี่ เอาคืนมานะ!” เธอพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา ในที่สุดก็โมโหที่ถูกเขาลงมือทำแบบนี้
“ไม่มีทาง เธอจะใส่ของที่เขาให้ได้ยังไง!” โอวหยางลี่มองไปที่แหวน ก่อนจะเปิดหน้าต่างและโยนมันทิ้ง!
อันโหรวมองเขาโยนแหวนออกไปกลางอากาศพลางจ้องเขาตาเขม็งและไม่พูดอะไรออกมา
ระหว่างเขาสองคนไม่มีอะไรต้องพูดดีต่อกันอีกแล้ว!
แหวนได้ลอยหายไปแล้ว ลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างรถ โอวหยางลี่กลับไม่ได้สนใจมัน เขาเพียงแค่มองเธอเท่านั้น
อันโหรวคิดว่าโอวหยางลี่จะพาเธอไปถนนเซียงเจียงเพราะเธอชอบวิวที่นั่น พวกเขาเคยไปด้วยกันอยู่หลายครั้ง แต่ไม่คิดว่าเขาจะพาเธอไปที่โรงเรียนด้วย
ตอนช่วงมหาวิทยาลัย เขาอยู่ปีสาม
และจิ่งเป่ยเฉินจบการศึกษาแล้ว
มหาวิทยาลัยยังไม่ได้เปิดภาคเรียน แม้บริเวณรอบ ๆ มหาวิทยาลัยนั้นหนาวเย็น แต่วิวทิวทัศน์ยังคงสวยงาม
