เพราะไม่มีการทำความสะอาด ไม่ว่าจะเป็นถนนใหญ่หรือถนนเล็ก ๆ ตามซอยก็ล้วนมีหิมะปกคลุมอยู่เต็มไปหมด เหมือนกับอยู่ในโลกน้ำแข็ง
เธอค่อย ๆ เดินไปด้านหน้า โอวหยางลี่ก็เดินตามหลังมา บางครั้งก็อยู่ข้างเธอ สำหรับบอดี้การ์ดก็อยู่ด้านหลังห่างจากพวกเขาออกไปห้าสิบเมตร
เขตมหาวิทยาลัยที่หนาวเย็นไม่มีผู้คนเดินผ่านจึงเป็นเรื่องยากที่จะขอความช่วยเหลือ
หากวิ่งไปก็คงจะไม่ดี แต่หากไม่วิ่งแล้วถูกจับไปจะยิ่งแย่กว่านี้แน่
“โหรวโหรว เธอยังจำที่นี่ได้ไหม?” เสียงของเขาดังเข้ามาในหูอย่างกะทันหัน
อันโหรวหันไปมองทะเลสาบด้านซ้ายมือเขาที่ตอนนี้กลายเป็นน้ำแข็งบาง ๆ เป็นทะเลสาบรูปพระจันทร์เสี้ยว บริเวณโดยรอบของทะเลสาบเต็มไปด้วยต้นหลิวในฤดูร้อนที่กำลังพลิ้วไหวอย่างสวยงาม
เพราะว่าวิวสวยมาก ๆ เธอจึงชอบมาเดินเล่นที่นี่ เมื่อก่อนพวกเขาชอบมาด้วยกันบ่อย ๆ
ครั้งหนึ่งในวันเกิดของเธอ โอวหยางลี่เองก็มาเซอร์ไพรส์เธอตรงทะเลสาบแห่งนี้ เวลานั้นเธอดีใจเอามาก ๆ
แต่ว่าตอนนี้เธอจำได้ว่าเธอบอกเรื่องที่ดีใจนี้กับจิ่งเป่ยเฉินไป แล้วเขาก็พูดออกมาอย่างเย็นชาว่า ‘น่าเสียดายที่ทำไมไม่กระโดดลงไปในน้ำเพราะความตื่นเต้น’
