ท่าทางของเขาที่ดูผิดหวังนั้นน่าเกลียดและเกินไปจริง ๆ
เหมือนกับว่าโอวหยางลี่นั้นทนรอต่อไปไม่ไหว เธอจึงตอบกลับไปว่า “จำได้ ฉันมาบ่อย”
“ฉันยังจำได้ว่าเธอชอบที่นี่มาก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลงมาก
“ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว”
น้ำเสียงที่นุ่มนวลของเธอราวกับกิ่งไม้ที่บินได้ แม้จะอ่อนแรงแต่กลับกระทบจิตใจของเขาเป็นอย่างมาก
เขามองไปที่ใบหน้าที่สง่างามของเธอ หัวใจของเขาก็พลันรู้สึกเจ็บปวด การสนทนานั้นเปลี่ยนไป “ฉันอยากรู้ว่าตอนที่พวกเธออยู่ด้วยกัน”
“ไม่เกี่ยวกับนาย” ตอนนี้เธอไม่ต้องการให้เขาเชื่อหัวใจของตัวเอง เขาคิดยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเธอเลยสักนิด แม้จะเชื่อว่าเธอนอกใจเขา เธอก็ไม่สน
เพราะตอนนี้คนที่สนใจนั้นไม่เคยมีโอวหยางลี่เลยตั้งแต่แรก!
“อันโหรว ตอนนี้เธอต้องรู้สถานะตัวเองที่ชัดเจนหน่อยนะ!” ตอนนี้เธออยู่ในกำมือของเขา ไม่ยอมคุยดีกับเขาแล้วยังพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้นอีก
อันโหรวไม่สนใจเขาและค่อย ๆ มองไปที่ทะเลสาบใกล้ ๆ
โอวหยางลี่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปหา “เธอจะทำอะไร?”
“สังเวยรัก” เธอตอบอย่างใจเย็น
“เธอบ้าไปแล้วเหรอ มานี่นะ!” เขาเอื้อมมือไปคว้า แต่อันโหรวกลับวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
