“อันโหรว เธอกล้ากระโดดงั้นเหรอ! บอดี้การ์ด!” โอวหยางลี่หันไปมองเธอที่วิ่งไปและตะโกนเรียกคนอย่างดัง
ร่างนั้นวิ่งลงไปต่อหน้าต่อตาเขา เหมือนว่าหายไปจากสายตาของเขาอย่างรวดเร็ว
“เขาที่สำคัญขนาดนั้นตายไปแล้ว เธอเลยไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่องั้นเหรอ? อันโหรว เธอนี่ไม่มีอนาคตเลยจริง ๆ ไม่อนุญาตให้หนี ไม่ยอมให้โดดหรอก!” เขาที่ดูเหมือนจะบ้ามองดูเธอกำลังจะโดด
ตูม!
เสียงน้ำแข็งแตกกระจายอึกทึกดังลั่น โอวหยางลี่ไล่ตามเธอไป แต่กลับไม่ทันเพราะความช้าทำให้ตกลงไปในทะเลสาบ
อันโหรวไม่ได้คิดที่จะกระโดดลงทะเลสาบ เพราะเธอไม่แน่ใจว่าเกิดเรื่องขึ้นกับจิ่งเป่ยเฉินจริงหรือไม่ เธอจะทำอะไรโง่ ๆ แบบนั้นได้ยังไง
เธอหันตัวและวิ่งไป ด้านหลังนั้นมีบอดี้การ์ดวิ่งตามเธอมา ส่วนหนึ่งเข้าไปช่วยโอวหยางลี่ อีกส่วนก็วิ่งไล่ตามเธอ
ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์! เวลานี้ควรจะสนใจช่วยชีวิตโอวหยางลี่ก่อนสิ สนใจเธอทำไม?
วิ่งไปได้ไม่นานเธอก็หยุดลงและขยับมือหันไปมองคนที่ไล่ตามมา “เพราะวิ่งมาร่างกายเลยอบอุ่นขึ้นหรือเปล่า? เมื่อกี้ยังหนาวอยู่เลย ถือว่าได้ออกกำลังกาย”
