“โหรวโหรว เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ เดิมทีก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจคาดเดาได้ เธอไม่ต้องเศร้า แม้ว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุ แต่ว่าฉันยังอยู่ข้างเธอนะ” โอวหยางลี่มองเธอที่กำโทรศัพท์จนสั่น ก่อนจะพูดออกมาอย่างอ่อนโยน
“หยุดรถ!” เธอจ้องเขาเขม็ง
“โหรวโหรว เธอใจเย็นหน่อย!”
“ฉันบอกให้นายจอดรถ โอวหยางลี่ นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง? ไม่ว่าจิ่งเป่ยเฉินจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันก็จะใช้ชีวิตม่าย ไม่มีวันอยู่กับนายเด็ดขาด ไปตายที่ไหนก็ไป!” ตอนนี้เธออยากรู้แค่ว่าเขายังสบายดีอยู่หรือเปล่า
เธอกังวลใจมาก ภายในใจนั้นไม่ได้รู้สึกกลัวแบบนี้มานานแล้ว
“โหรวโหรว เธอรู้หรือเปล่าว่าเขาตายแล้ว? จิ่งเป่ยเฉินมันตายแล้ว! ตายนอกประเทศ และจะกลับมาไม่ได้อีกตลอดไป!” โอวหยางลี่ไม่กล้าที่จะคำรามออกมาเสียงดัง เขาเพียงแค่ใช้น้ำเสียงเบาคล้ายอยากปลอบใจเธอ
“แล้วยังไง? เขาไม่กลับมาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายงั้นเหรอ?” เธอตอบกลับอย่างเย็นชา ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวไปติดกับกระจกหน้าต่าง อยู่ให้ห่างจากตัวเขาและมองหน้าเขาอย่างเยือกเย็น
