บรรยากาศเงียบสงัดขึ้นมาทันทีที่เธอพูดจบ “โบราณเขาว่ากระต่ายไม่กินที่ขอบรัง ผู้จัดการฉีที่ทำงานเราใกล้กันขนาดนี้ย่อมไม่ได้”
“ฉันไม่สนใจ”
“ฉันเป็นกระต่าย ส่วนคุณเป็นหญ้า”
เมื่อฉีเซิ่งเทียนได้ยินก็กัดฟันกรอด “หลินจือเซี๋ยว! ฉันจะไม่ให้เธอได้เห็นแสงสี เธอไม่รู้ว่าฉันเป็นใครหรือไง!”
“ผู้จัดการฉี ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดปล่อยฉันเถอะ!” หญิงสาวที่สามารถงอและยืดตัวได้
น้ำเสียงของเธออ่อนลง ความโกรธที่เขาเพิ่งจุดไฟก็หายไปในทันที
เขาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของเธออีกครั้ง “หรือว่าเธอไม่คิดว่าตอนนี้ เวลานี้ จะเป็นความทรงจำที่น่าจดจำ?
“ไม่เอา”
