ตอนที่ 311 ฉันไม่ใช่แขก ฉันจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
อันโหรวไม่ได้สังเกตเห็นบนท้องฟ้าที่ตอนนี้มีตัวอักษรและคำพูดบางอย่าง เธอไม่ได้สังเกตแม้แต่นิดเดียว
ที่บ้านตระกูลหลินที่อยู่ห่างไกลออกไป หลินจือเซี๋ยวแทบอยากจะบ้า
ในวันส่งท้ายปีก่อนวันก่อนตรุษจีน การรวมตัวของญาติ วันที่งดงามเช่นนี้ ทำไม ทำไมฉีเซิ่งเทียนถึงต้องมาปรากฏตัวที่บ้านของเธอด้วย?
พอมาถึงบ้านก็เล่นหอบข้าวของใหญ่โตมากอง พร้อมกับเข้าประตูบ้านไปก็เรียกทั้งคุณลุงคุณป้า ปากเขาก็หวานเสียเหลือเกิน เรียกเสียจนพ่อกับแม่ของเธอมีความสุขกันยกใหญ่
ในตอนนี้เธอที่เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านกลับถูกทอดทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง
จวบจนช่วงค่ำ พ่อแม่หลินจือเซี๋ยวก็ได้จัดแจงที่พักให้ฉีเซิ่งเทียนค้างคืน เมื่อคิดว่าจะจัดห้องให้เธอยังไงดี ก็เหลือบสายตามองไปที่ลูกสาวของพวกเขา
“แม่ ที่บ้านเราก็มีโซฟาอยู่ไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องจัดหรอก!” เธอพูดด้วยรอยยิ้มออกมา
“จือเซี๋ยว เธอจะปล่อยให้แขกนอนที่โซฟาได้ยังไง!” แม่หลินมองไปที่หลินจือเซี๋ยว รู้สึกว่าคำพูดคำจาของลูกสาวของตนนั้นดูโง่เขลาสิ้นดี
