“ฉันไม่ใช่แขก เพราะงั้นฉันจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ” ฉีเซิ่งเทียนนั่งลงบนโซฟา พร้อมกับถือรีโมททีวีและเปลี่ยนช่องไปมาอย่างสบายใจ
ทุกอย่างที่เขาทำนั้นดูราวกับว่าเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้
หลินจือเซี๋ยวมองเขา คิดอยากจะหยิบไม้กวาดมาฟาดไปที่เขาสักที ก่อนหน้านั้นแม้จะเคยเห็นคนที่ไร้ยางอายมาบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอคนแบบนี้เข้ากับตัวเสียได้
สิ่งที่เธอเสียใจที่สุดก็คือในตอนนั้นเธอน่าจะเอาเงินไปเปลี่ยนบ้านใหม่ แต่พวกเขากลับบอกไม่อยากเปลี่ยน สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะยืนกรานซื้อมันด้วยตัวเอง ไป ๆ มา ๆ ก็กลายเป็นว่ามีเพียงแค่สองห้องนอน แต่ไหนแต่ไรมาเธอก็ไม่เคยมานอนที่บ้านหลังนี้
“เสี่ยวเทียนไม่ใช่แขกนะ จือเซี๋ยวลูกทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง ที่เสี่ยวเทียนมาโดยไม่ได้บอกลูก เพราะเขาคิดอยากจะเซอร์ไพรส์ลูกต่างหาก! ลูกอย่าถือโทษโกรธเลย เดี๋ยวพ่อกับแม่ขอตัวไปนอนก่อน!” แม่ของหลินจือเซี๋ยวพูดอย่างยิ้มแย้ม ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องนอนของตน
เซอร์ไพรส์? เกือบจะเซอร์ไพรส์ตกใจน่าดูมากเลยแหละ
ในห้องนั่งเล่นตอนนี้เหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน หลินจือเซี๋ยวหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะก้มหน้าลงไปดูหน้าจอโทรศัพท์
