ทันใดนั้นเองเธอก็รู้สึกว่าที่โซฟาข้าง ๆ ดูเหมือนจะเด้งขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นที่ด้านหน้าของเธอก็มีฉีเซิ่งเทียนปรากฏตัวขึ้น
“คิดจะหาโรงแรมอย่างนั้นเหรอ?”
วันส่งท้ายปีในช่วงตรุษจีนคิดจะออกไปหาโรงแรมพัก ดูไปแล้วก็ไม่รู้ว่าหลินจือเซี๋ยวคิดจะเล่นอะไรอยู่กันแน่!
“ใช่สิ! ที่นี่มีแค่ห้องเดียว จะมีแค่ฉันหรือคุณเท่านั้นที่จะอยู่ได้ ตอนนี้คุณก็ลองคิดดูเอาเองเถอะว่าคุณจะออกไป หรือจะให้ฉันออกไปแทน” หลินจือเซี๋ยวก้มหน้าดูโทรศัพท์ต่อ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเขา
“แบบนี้นี่เอง! ฉันขอไปถามคุณลุงคุณป้าก่อนละกันว่าฉันควรจะออกไปหรือจะให้เธอออกดี” เขาพูดเสร็จก็ลุกขึ้น
หลินจือเซี๋ยวรีบยื่นมือออกไปดึงเขาไว้ด้วยความโกรธ ฉีเซิ่งเทียนจึงกลับมานั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง ก่อนที่หลินจือเซี๋ยวจะพูดว่า “คุณจำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“คำพูดนั้นควรเป็นฉันที่ถามเธอมากกว่า” ฉีเซิ่งเทียนตอบกลับอย่างไม่สนใจ
“นี่เป็นบ้านของฉัน คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?” หลินจือเซี๋ยวเริ่มหงุดหงิด แต่ก็ทำได้แค่พูดเสียงเบาลง
ถ้าหากพูดเสียงดังตอนอยู่ในบ้านแบบนี้คงดูไม่ดีแน่ พ่อกับแม่ของเธอก็เพิ่งจะเข้าไป พวกเขาน่าจะยังไม่นอน
