เพียงแค่ขยับตัวอย่างเงียบ ๆ ไม่ให้คนอื่นตื่นก็พอแล้ว
อืม จะต้องไม่ถูกฉีเซิ่งเทียนพบเข้าแน่นอน
เธอเดินเข้าไปอย่างคุ้นชิน เธอควานหาและมองหาผ้าห่ม จำได้ว่าตอนที่เธอมาหยิบผ้าห่มไปยังมีผ้าห่มอีกผืนวางตรงนี้ ทำไมถึงหาไม่เจอแล้ว?
“บรื๋อ” ตัวเธอสั่นไปทั้งตัว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังเธอได้เป็นหวัดแน่ ๆ
แต่ห้องนี้ดูอบอุ่นจัง ทำไมเครื่องทำความอุ่นไม่มาเสียที่ห้องนี้!
ถ้าหากเป็นห้องของเธอป่านนี้คงสบายไปนานแล้ว ทำไมตอนนี้คนที่เย็นชาขนาดนั้นถึงได้เป็นฉีเซิ่งเทียนกัน
น่าขยะแขยง เล่นมายึดเตียงของเธอไป อีกทั้งยังเอาเครื่องปรับอากาศของเธอไปอีก
เธออดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ ๆ เตียง แต่ก็กลัวว่าแสงไฟจะปลุกฉีเซิ่งเทียนให้ตื่นขึ้นมา เธอจึงปิดแสงแฟลชจากโทรศัพท์ ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งลง
“อา….”
เสียงยาวดังกึกก้องไปทั่วหูของเธอ ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น
ในช่วงที่เธอกำลังลุกขึ้นนั้นก็ถูกเขาดึงผ้าห่มไว้ ส่งผลให้ตัวของเธอล้มลงบนเตียงพร้อมกับผ้าห่มที่คลุมกาย
อากาศที่หนาวเย็นแนบชิดกับหน้าอกอุ่น ๆ ของเขา อุณหภูมิที่อบอุ่นเช่นนี้ทำให้เธอไม่คิดอยากจะเดินออกไป
อบอุ่นมาก ทั้งยัง……
