“อืม คุณธรรมอันสูงส่งของเธอ” ฉีเซิ่งเทียนแทบอยากจะกัดไปที่ริมฝีปากที่ดื้อรั้นของเธอ
การได้ต่อสู้กับเขา เธอถึงจะสบายใจใช่ไหม?
หลินจือเซี๋ยวกัดไปที่ริมฝีปาก เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเดินออกไปแล้ว และยังช่วยปิดไฟให้เธอจริง ๆ
วันนี้ใช้เวลาระมัดระวังตัวทั้งวัน ในที่สุดตอนนี้ก็ได้พักผ่อนเสียที เธอจึงผล็อยหลับไป
หนาว หนาวจังเลย
ทำไมถึงได้หนาวขนาดนี้?
หลินจือเซี๋ยวนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่ม ตัวสั่นไปหมด ทั้งที่ก่อนนอนในตอนแรกนั้นก็อบอุ่นดี ทำไมตอนนี้ถึงได้หนาวขนาดนี้?
เธอลุกขึ้นมาห่มผ้าห่ม พร้อมกับคลำหาโทรศัพท์อยู่นาน เมื่อเห็นเวลาตีสองเธอจึงเดินไปที่เครื่องปรับอากาศ
สมควรตาย! เครื่องปรับอากาศปิดไปตั้งแต่เมื่อไหร่?
เมื่อเธอหารีโมทเครื่องปรับอากาศเจอ แต่กลับพบว่ากดอะไรไม่ได้เลย
หรือว่าเครื่องปรับอากาศจะพังแล้ว?
ทำไมถึงได้ซวยขนาดนี้ ทำไมต้องมาพังเอาวันนี้ พรุ่งนี้ค่อยพังไม่ได้เหรอ?
“บรื๋อ….”
“หนาวจังเลย!”
“ฮัดเช้ย……..!”
หลินจือเซี๋ยวที่ยืนอยู่ภายในห้องนั่งเล่นคนเดียวเอาผ้าห่มคุลมตัวด้วยความหนาวสั่น
เธอค่อย ๆ เดินไปยังห้องนอนที่อยู่ด้านข้างเพื่อไปหยิบผ้าห่มอีกผืน!
