“ผู้จัดการฉี ราตรีสวัสดิ์” เธอพูดจบก็หลับตาลงทันที “ทันทีที่กลับเข้าไปในห้องช่วยปิดไฟด้วย”
“ปิดเองสิ” ฉีเซิ่งเทียนเหลือบมองเธอ ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ว่าจะร้ายหรือดี
แต่ว่าหลินจือเซี๋ยวกลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของฉีเซิ่งเทียนที่ก้าวออกไปจากห้อง
นี่เขาเป็นอะไรกันแน่?
“หลินจือเซี๋ยว ฉัน ฉันฉลองปีใหม่ที่ไกล ๆ มาตลอด เธอกลับทำแบบนี้กับฉัน?”
“แล้วคุณจะเอาอะไรจากฉัน? ฉันก็ให้เตียงนอนกับคุณแล้วไง!” หลินจือเซี๋ยวโกรธ เธอเองก็ไม่ได้อยากเฉลิมฉลองระดับชาติแบบนี้กับเขา
“ฉันหวังว่าเธอจะมานอนบนเตียง ฉันแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่งดีไหม?” ฉีเซิ่งเทียนย่อตัวลงและนอนคว่ำตัวลงบนโซฟาและก้มมองเธอ
เธอที่ยังไม่ได้นอน ขนตายาว ๆ ยังสั่นสะท้าน ลมหายใจที่แผ่วเบารดบนหัวของเธอ เธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขา
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มไปบนใบหน้า “คุณไสหัวไปนอนได้แล้ว!”
“เธอนี่กล้ามากนะ ไม่คิดว่าจะกล้าใช้คำว่าไสหัวกับฉัน” ฉีเซิ่งเทียนใช้แรงดึงผ้าห่มลง ใบหน้าของเธอจึงเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง
“คุณอยู่บ้านฉัน ฉันไม่ได้ไล่คุณออกไปเป็นเพราะฉันยังมีคุณธรรมที่สูงส่งพอ” เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย เปิดประตูมาก็เห็นหน้าเขาแล้ว
