“พั่นพั่น” อันโหรวยกคิ้วขึ้นพลางยิ้มมองดูเธอ ไม่ได้เจอกันตั้งห้าปี เธอสูงกว่าเมื่อก่อนเยอะมากและดูละมุนขึ้นด้วย
เป็นสาวรูปร่างบางสะโอดสะอง
“พี่คะ ฉันเห็นข่าวในอินเทอร์เน็ต ฉันควรจะมาหาให้เร็วกว่านี้ แต่ว่าพ่อของฉันนั้นไม่แข็งแรง ท่านป่วยอยู่เลยต้องดูแลอยู่ที่บ้าน วันนี้แวะมาเพราะพ่อบอกว่าพี่อยู่ที่เมือง A คนเดียว ฉลองตรุษจีนไม่มีใครมาหาเลย เพราะงั้นเลยให้ฉันมาเยี่ยมพี่” สีหน้าของอันหยาพั่นดูเป็นกังวล
“ฉันสบายดี เป็นเพราะฉันกลับมาและไม่ได้ไปเยี่ยมคุณลุงเอง พวกเรานั่งก่อนเถอะ!” ทันทีที่เธอกลับมาก็พยายามปิดบังตัวตนอยู่ตลอดจึงไม่ได้ไปเยี่ยมพวกเขา
อันหยาพั่นจับมือเธอไว้ตลอด อาลัยอาวรณ์ไม่อยากกลับไป “พี่คะ ช่วงไม่กี่ปีมานี้ พ่อฉันโทษตัวเองมาหลายปีแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นก็ไม่ได้เข้าไปช่วย พี่เองคงไม่ถือโทษโกรธพ่อใช่ไหม?”
“ไม่อยู่แล้ว”
เรื่องนั้นมันเกิดขึ้นอย่างรุนแรงและกะทันหัน อันเจิ่งตงไม่มีเวลาโต้ตอบ อันเจิ่งหนานเองก็อยู่เมือง S จะรู้เรื่องและยื่นมือมาช่วยได้ยังไงกัน
