ลมหนาวอันขมขื่นพัดผ่านเธอไป แต่กลับไม่รู้สึกถึงความหนาว ผ้าพันคอหนารอบคอของเธอป้องกันลมหนาวได้เป็นอย่างดี เธอเดินทีละก้าวท่ามกลางหิมะ จิงเป่ยเฉินเองก็เดินตามเธอไปทุกย่างก้าว
เธอที่สวมชุดตัวหนาขนาดนี้นั้นเป็นผลงานของเขาเอง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าควรจะใส่น้อยชิ้นลงหน่อย เขาจะได้แบ่งความอบอุ่นให้กับเธอได้บ้าง
กลัวแต่ว่าเธอนั้นจะเป็นหวัดเอา
“ตอนแรกเตรียมจัดคนมาเพื่อทำความสะอาด แต่ว่าหิมะที่ตกที่นี่สวยมาก” มองดูเธอเดินไปที่ต้นแปะก๊วย ทันใดนั้นเขาก็เอ่ยขึ้น
“ฉันอยากพาเธอมาที่นี่ครั้งที่แล้ว แต่ช่วงนี้มีเกิดเรื่องเยอะแยะมากมาย”
เขาจำได้ว่าเธอนั้นชอบหิมะมาก
“มันสวยมากเลย นายมานี่สิ!” อันโหรวจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาและคล้องแขนเขา
จิ่งเป่ยเฉินเดินไปโดยไม่สงสัย เสื้อคุลมสีดำของเขาปลิวไปพร้อมกับสายลม ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขาก็ยิ่งมีมากขึ้น
อันโหรวเดินมาถึงใต้ต้นไม้ ก่อนจะเตะไปที่ลำต้นด้วยขาสองข้างอย่างแรง หิมะที่เกาะอยู่บนต้นไม้นั้นก็ร่วงหล่นลงมาบนตัวของจิ่งเป่ยเฉิน เสื้อคลุมสีดำในตอนนี้เต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลน
