เขายิ้มโดยไม่ได้โกรธ ก่อนจะสะบัดหัวเล็กน้อย ฝีเท้าก้าวไปทางอันโหรวที่ทำเรื่องชั่วร้าย “ที่รัก ทนรอไม่ไหวที่จะอยู่กับฉันไปจนแก่ใช่ไหม ฉันมีความสุขที่สุดเลย”
“นายนี่คิดมากเกินไปแล้ว ฉันแค่แหย่นายเล่นแค่นั้นเอง!” อันโหรวกลัวว่าจิ่งเป่ยเฉินนั้นจะแก้แค้นกลับ ถ้าหากว่าเป็นเมื่อก่อนเขาจะต้องทำแบบนั้นแน่ ๆ
เพราะงั้นไม่รอให้เขาเดินเข้ามา เธอก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที
หิมะในสวนนั้นหนาเกินไป ทำให้ฝีเท้าที่เธอก้าวนั้นยากลำบาก เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เผาผลาญพลังงานไปอย่างมาก
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวมาใกล้จากด้านหลัง จู่ ๆ เธอก็หันตัวไปและนอนลงไปบนหิมะก่อนจะหลับตาลงทั้งสองข้าง ใบหน้าแดงระเรื่อ “เดินไม่ไหวแล้ว!”
เมื่อจิ่งเป่ยเฉินเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้สนใจหิมะ รีบเดินเข้าไปทันที แม้เธอจะใส่เสื้อหนา แต่ก็ไม่ควรที่จะนอนอยู่บนกองหิมะแบบนั้น
เท้าของจิ่งเป่ยเฉินหยุดชะงัก เขารีบเดินเข้าไปด้านข้างเธอ เธอเองที่เดินต่อไม่ไหว แต่ยังเอื้อมมือไปจับเขาไว้
