อันโหรวรีบพลิกตัวทันที จึงทำให้ร่างของเธอทับอยู่บนร่างกายของจิ่งเป่ยเฉิน ผมของเธอมีหิมะและดอกไม้ติดอยู่ไม่น้อย แผ่นหลังของเธอก็ถูกเขาโอบกอดเอาไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งก็ช่วยปัดหิมะที่อยู่บนตัวเธอออก
ใบหน้าที่ขาวและแก้มสีแดงระเรื่อนั้นเผยรอยยิ้มออกมา “จิ่งเป่ยเฉิน นายบอกเองว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันจนแก่!”
ถ้าหากหลังจากนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก พวกเขาจะจูงมือกันไปจนแก่เฒ่าพร้อมกับลูก ๆ ใช่ไหม?
“พวกเรายังคงมีชีวิต และวันนี้เป็นเพียงหนึ่งวันในนั้น” จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เธอ เธอชอบที่จะนอนอยู่บนตัวเขา ซึ่งเขาก็ปล่อยให้เธอนอนอยู่แบบนั้น
ร่างกายของเขานั้นแข็งแรงดี ไม่เป็นหวัดง่าย ๆ
อันโหรวควบคุมอารมณ์ที่ซาบซึ้งภายในจิตใจ ใบหน้าที่สวยงามแสร้งทำเป็นยิ้มอย่างผ่อนคลาย “นายบอกว่านายเก่งกาจ ฉันคนเดียวสามารถดูแลหยางหยางและหน่วนหน่วนเองได้ นายเองก็ต้องทำได้! จะต้องดูแลได้ดีว่าฉันแน่ ๆ”
หน่วนหน่วนชอบเขา หยางหยางเองก็เริ่มเปลี่ยนความคิด พวกเขาจะต้องเชื่อฟังคำพูดเขาอย่างแน่นอน
หยางหยางและหน่วนหน่วนเป็นลูกที่น่ารักของเธอ เธอไม่เสียดายที่จะห่างจากพวกเขา
