แต่ว่าแม่ของเธอ คุณยายของพวกเขาในตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เธอนั้นคิดอยากไปหาแม่มาก ๆ
จิ่งเป่ยเฉินเอื้อมมือไปจับที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ดวงตาสีดำสนิทของเธอกำลังสะท้อนใบหน้าของเขาที่กำลังยิ้มแย้มออกมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยการแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง มันทำให้หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย ริมฝีปากค่อย ๆ เปิดขึ้น ก่อนจะพูดออกไปให้เธอได้ยินอย่างชัดเจน “ฉันดูแลไม่ดี คงต้องอยู่กับเธอไปตลอด”
ต่อให้คำพูดของเขาเฉียบแหลมมากแค่ไหน ถ้าหากแต่เดิมไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เธอก็คงพูดออกมาแล้ว
ยิ่งในช่วงเวลานี้ที่หยางหยางและหน่วนหน่วนเกิดเรื่องขึ้น เขาก็เกือบจะลืมเรื่องที่ก่อนหน้านั้นเธอไปไหนมาไหนโดยไม่บอกเขาถึงสองครั้ง ดวงตาที่ดูเป็นประกาย พร้อมกับสายตาที่มองมาอย่างเฉยเมย คงจะมีแค่เขาคนเดียวที่ได้มองดูดวงตาคู่นี้
อันโหรวรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ ไม่ใช่เพราะคำพูดของเขาเท่านั้น แต่อีกทั้งยังมีรอยแผลตื้น ๆ บนฝ่ามือของเขาที่ตอนนี้กำลังสัมผัสไปบนใบหน้าของเธอ มันเกิดจากการรับมีดแทนเธอในคืนนั้น คืนที่เขาคอยปกป้องเธอ
