มือนั้นค่อย ๆ โอบไปที่ด้านหลังศีรษะของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ดันให้เข้ามาชิดใกล้ ใบหน้าที่เย็นชาที่อยู่เบื้องหน้าดูกว้างใหญ่ขึ้น
หิมะที่หยุดตกไปสักพักแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันจะเริ่มตกอีกครั้ง แต่ก่อนใจกลางหัวใจของพวกเขามีเกล็ดหิมะเล็ก ๆ ที่ดูราวกับคริสตัลเกาะอยู่ ตอนนี้มันค่อย ๆ ละลายกลายเป็นของเหลวและค่อย ๆ จางหายไปแล้ว
ตอนนี้เธอเริ่มที่จะหายใจไม่ออก
ในที่สุดเขาก็ปล่อยเธอออก
“เกินไปแล้ว”
“อืม โหรวโหรวพูดถูกต้องนะ”
“บิ๊กบอส นี่นายจะหน้าด้านเกินไปแล้วนะ” เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนที่จะยอมสารภาพออกมาตรง ๆ แบบนี้มาก่อน
“เอาไว้ให้เธอหายใจได้ก็พอแล้ว”
“อืมม……..”
