“ฉันยิ้มและหัวเราะให้กับคนที่มีทัศนคติที่งี่เง่าแบบนี้ไง สุดท้ายมันก็จบแบบไม่สวยทั้งสิ้น เธอคิดอยากจะเป็นหนึ่งในพวกเขาหรือยังไง!?” อันโหรวเหลือบมองไปยังเหอเหมียว “พวกเธอต่างก็เป็นรักสามเส้ากันทั้งสิ้น ทำไมจะต้องลากแฟนเก่าอย่างฉันเข้ามาในโลกของพวกเธอด้วย ฉันขอพูดให้ชัดเจนเลยนะ ฉันไม่ได้รักโอวหยางลี่แล้ว พวกเราเลิกกันตั้งแต่ห้าปีที่แล้วที่พวกเธอแต่งงานกัน นั่นถือว่าทุกอย่างจบไปหมดแล้ว! เธอนี่มันโง่เกินไปจริง ๆ คิดเหรอว่าต่อให้เขามาขอร้องวิงวอนแล้วฉันจะยกโทษให้กับเรื่องที่ผ่านมา? ตระกูลโอวหยางใส่ร้ายตระกูลอันของฉันอย่างโหดเหี้ยม แล้วยังคิดว่าฉันจะรู้สึกรักใคร่ในตัวเขาอีกอย่างนั้นเหรอ? ตอนนี้ทุกอย่างมันกลายเป็นความเกลียดชังแล้วต่างหาก!”
นอกจากความเกลียดแล้ว ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่จะสนใจเขาเลยด้วยซ้ำ!
“แล้วยังไง ในใจของเขาก็มีแต่เธอ เพราะงั้นเธอนั่นแหละที่ผิด เธอไม่น่าจะกลับมา ไม่ควรโผล่หน้ามาให้เขาเห็นด้วยซ้ำ!” สีหน้าของเหลียวเว่ยตอนนี้ดูไม่ดีนัก ริมฝีปากและผิวตอนนี้แห้งกรอบ รอยคล้ำที่ใต้ตาก็ดูหนาแน่น มองดูแล้วใบหน้าของเธอทรุดโทรมมากจริง ๆ
