“ไม่โกรธอยู่แล้ว ฉันรู้ว่าพี่โอวหยางทำงานยุ่งมาก ผู้ชายต้องเอางานเป็นหลัก ฉันเข้าใจดี” เหอเหมียวยิ้มอย่างมีความสุข ดื่มด่ำกับความสุขที่โอวหยางลี่นั้นมอบให้
เฉาลี่เฟยที่ยืนอยู่ด้านในห้องผู้ป่วยกลายเป็นบุคคลล่องหน ไม่มีตัวตนในสายตา โอวหยางลี่ที่เพิ่งทะเลาะกับเธอที่ด้านนอกเมื่อครู่ ทำไมเข้ามาแล้วถึงเปลี่ยนไปแบบนี้? ทำไมถึงดูมีความสุขขึ้นมา?
เธอคิดถึงแต่อันโหรวอยู่ตลอด หรือว่าเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น?
โอวหยางลี่อยู่ในห้องผู้ป่วยนั้นครึ่งชั่วโมงก่อนจะออกไป ระหว่างที่เขาเดินออกไปจากโรงพยาบาลก็ได้มีการสอบถามข้อมูลมาบ้าง ถึงได้รู้ว่าหยางหยางและหน่วนหน่วนถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลเมื่อคืนนี้ มิน่าสีหน้าของโหรวโหรวถึงได้แย่แบบนั้น
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เดิมทีเขาอยากจะไปดูสักหน่อย จึงเดินไปที่ชั้นหนึ่ง
ห้องผู้ป่วยที่มีเพียงแค่หยางหยางและหน่วนหน่วน เขาเห็นบอดี้การ์ดร่างใหญ่สองคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าที่ไม่รับแขก
“ฉันมาเยี่ยมพวกเขา ขอเข้าไปข้างในได้ไหม!” ด้านในคงไม่มีคนอื่นอยู่หรอกใช่ไหม?
ครั้งก่อนเขาเห็นอย่างชัดเจนว่าเด็กผู้ชายคนนั้นเหมือนจิ่งเป่ยเฉินราวกับแกะ!
