แต่ว่าเขาอยากจะเข้าไปพิสูจน์ดูอีกสักครั้ง!
“คุณชายโอวหยาง เชิญออกไปจากที่นี่ด้วยครับ” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า
“ในเมื่อพวกนายรู้จักฉันก็หลีกไปซะ! ฉันมาเยี่ยมคนป่วย เหมือนพวกนายที่ไหนกัน?” โอวหยางลี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมและเข้มงวด
แม้แต่บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็ไม่กล้าสบตาเขา
หลังจากนี้พวกเขาจะเข้าไปพัวพันกับเมือง A ได้อย่างไร?
ถ้าหากเป็นคนคุ้มกันคนอื่นก็คงจะหลีกทางให้แล้ว แต่คนคุ้มกันของจิ่งเป่ยเฉินนั้นไม่ใช่ เขาไม่เคยเก็บมาอยู่ในสายตาเลยสักนิด
บอดี้การ์ดมองเขาและยกมือขึ้น “ส่งคนขึ้นมา!”
“นี่พวกแกจะทำอะไร?” โอวหยางลี่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวพลางมองดูอย่างระมัดระวัง
“เปลี่ยนกะ!” บอดี้การ์ดอีกคนพูดออกมาอย่างเย็นชา
เมื่อโอวหยางได้ยินแบบนั้นก็ตบไปที่อกด้วยความกลัว เขาคิดว่าพวกเขาจะใช้กำลังกับตนเองซะอีก!
“แล้วนี่พวกนายจะหลีกทางให้ฉันไหม? ฉันกับพ่อแม่เด็กเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เมื่อกี้ยังเพิ่งจะเจอกัน รู้ว่าหยางหยางกับหน่วนหน่วนได้รับบาดเจ็บก็เลยมาเยี่ยมดูสักหน่อย ฉันรับประกันเลยว่าไม่มีเจตนาร้าย” คำสั่งของจิ่งเป่ยเฉินนี่เข้มงวดเหลือเกิน