บอดี้การ์ดทั้งสองนั้นไม่ได้พูดอะไรออกมา ส่วนบอดี้การ์ดอีกสองคนก็กำลังเดินมาตรงระเบียง โอวหยางลี่ห่อไหล่ลง คิดว่าต่อจากนี้เวลาเขาออกมาข้างนอกคงต้องมีคนคุ้มกันของตัวเองบ้างแล้ว หากเกิดการต่อสู้กันจะได้ช่วยไว้ได้
ทั้งสองคนเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตู ซึ่งเขาก็ยังคงยืนขวางการเปลี่ยนกะของพวกเขาอยู่
เวลาเปลี่ยนกะของจิ่งเป่ยเฉินนั้นแปลกจริง ๆ
“อ้าก!”
โอวหยางลี่โดนชกไปที่ท้องอย่างแรง แล้วเตะไปที่เข่าของเขาอีกครั้ง ตอนนี้เขาทรงตัวแทบไม่อยู่
วินาทีต่อมา บอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็ยกเขาขึ้นมาและลากเขาออกไปอย่างรวดเร็ว
“พวกนายปล่อยฉันนะ!” โอวหยางลี่ร้องตะโกน
“พวกนายบังอาจ กล้ายกฉันขึ้นมาแบบนี้!”
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! พวกแกได้ยินไหม!”
ปัง! เสียงเขาถูกโยนเข้าไปในลิฟต์โดยไม่สนใจความเจ็บของร่างกาย เขารีบลุกขึ้นจากพื้นทันที
“ชั้นนี้ไม่อนุญาตให้ใครมาทั้งนั้น ถ้าครั้งหน้ายังมาอีกจะไม่โยนคุณออกไปง่าย ๆ แบบนี้แน่!” หลังจากที่พูดจบทั้งสองคนก็เดินกลับไปทันที
โอวหยางลี่มองลิฟต์ที่ค่อย ๆ ปิดลง โรงพยาบาลที่เขาอยู่ตอนนี้…
