เหมือนว่าจะเป็นของตระกูลจิ่ง ไม่ต้องพูดถึงชั้นนี้ แม้แต่แผนกผู้ป่วยทั้งหมดก็ไม่อนุญาตให้เข้า
ซวยจริง ๆ
โอวหยางลี่โกรธมาก แต่ก็ไม่มีหนทางอื่น จึงทำได้เพียงเดินออกไปอย่างเศร้าหมอง
แต่ว่าเขาจะกลับไปอีกครั้ง แค่รอโอกาสที่เหมาะสมเพื่อล้มบริษัทจิ่ง เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ จิ่งเป่ยเฉินจะต้องไม่มีอารมณ์ไปดูแลบริษัทแน่ ๆ
ได้ยินมาว่าพวกเขาเกิดอุบัติเหตุ กล้าชนรถของบริษัทจิ่งคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วจริง ๆ
……
จิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวกลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ก็พบว่าพ่อแม่ของจิ่งเป่ยเฉินนั้นอยู่ที่นี่ด้วย หยางหยางและหน่วนหน่วนตื่นมาก็ได้รับการดูแลจากพวกเขาเป็นอย่างดี
“แม่จ๋า! พ่อจ๋า!”
“เด็กดี!” อันโหรวเดินไปพร้อมกับกระติกน้ำร้อนสองอันในมือ “พ่อแม่ไปพักผ่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูดูแลต่อเอง”
“ลำบากเธอแย่!” ซูรั่วหยามีสีหน้ากังวล ก่อนจะก้มลงไปมองที่ใบหน้าของหน่วนหน่วน “หลานรัก ดูแลตัวเองนะลูก เดี๋ยวย่าจะมาหาหนูทุกวันเลย!”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หิมะตกหนักแบบนี้เดินทางไปมาน่าเป็นห่วง มีหนูกับจิ่งเป่ยเฉินอยู่ที่นี่ก็พอค่ะ” คนสูงวัยเดินทางไป ๆ มา ๆ ดูลำบากมากจริง ๆ
