“โหรวโหรว เธอนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ!” ซูรั่วหยาลูบไปที่แก้มของหน่วนหน่วน “หน่วนหน่วนต้องดีขึ้นอยู่แล้ว!”
“หน่วนหน่วนทำได้ค่ะ วันนี้หนูไม่ได้เจ็บแล้ว!” หน่วนหน่วนยิ้มตาหยีตอบกลับ
“น่ารักจริง ๆ” ซูรั่วหยากับจิ่งเซิงอยู่ภายในห้องอีกสักพัก รอให้หยางหยางกับหน่วนหน่วนหลับถึงได้ออกไป
หลังจากที่พวกเขากลับไป บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าห้องก็มารายงานว่าวันนี้โอวหยางลี่มาที่นี่
“อย่าไปสนใจเขา!” อันโหรวไม่ต้องการพูดถึงโอวหยางลี่ในตอนนี้
ภายในห้องผู้ป่วยกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง อันโหรวมองจิ่งเป่ยเฉินที่นั่งอยู่ที่โซฟา “สายตาของฉันเมื่อก่อนนั้นแย่มาก มันแย่มากจริง ๆ”
“แต่ตอนนี้สายตาดีขึ้นก็ดีแล้วนี่” จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้ามองเธอ “เธอเองก็เหนื่อย มานั่งก่อนสิ”
“หาเหลียวเว่ยเจอหรือยัง?”
“ยัง”
โลกช่างกว้างใหญ่ การจะตามหาคนหนึ่งคนไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่กำลังหลบหนีอย่างเช่นแม่ของเธอ
เมื่อตอนบ่ายห้องผู้ป่วยด้านนอกก็มีแขกมาเยี่ยมอีกครั้ง
อันโหรวแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเปิดประตูออกมาเจอเกาเซิน หลังจากที่ทั้งสองคนได้เจอกันเมื่อครั้งที่แล้วจนตอนนี้ก็ผ่านไปประมานหนึ่งเดือนแล้ว
