ตอนที่ 298 เธอไม่อยากจะทิ้งพวกเขาไป
แต่ในตอนกลางคืน เธอก็ไม่อยากจะทิ้งพวกเขาไป คิดอยากจะให้พวกเขาตื่นขึ้นมาแล้วได้เห็นเธอเป็นคนแรก
ภายในห้องผู้ป่วยมีเตียงคนเยี่ยมไข้เพียงแค่เตียงเดียว เมื่อเธอกินข้าวเสร็จก็นั่งลงทันที “คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่นะ”
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองไปที่เตียงคนเยี่ยมไข้ แต่ด้วยขนาดเตียงที่เล็กนิดเดียว ถ้าหากนอนสองคนละก็ คงอึดอัดน่าดู แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ด้วยเหตุนี้เขาเลยพูดเบา ๆ ไปว่า “นอนด้วยกันนี่แหละ”
“นายกลับไปเถอะ! ที่นี่ฉันจะเฝ้าเอง อีกอย่างเตียงเล็กแบบนั้น นายนอนด้วยคงไม่สบายตัว!” เธอคิดจะใช้โอกาสนี้ ไม่ยอมกลับบ้าน!
“ฉันก็เป็นห่วงพอ ๆ กับเธอนั่นแหละ ไม่มีทางไปไหนแน่ ๆ” ถ้าจะให้ทิ้งพวกเขาสามคนไว้ที่นี่ แล้วเขาจะเป็นพ่อคนได้ยังไงกัน
“ไม่ไปก็ได้ แต่นายไปนอนที่อื่นก็แล้วกัน!” อันโหรวชี้เส้นทางไปที่เขาอย่างชัดเจน เตียงคนเยี่ยมไข้เล็กแบบนี้พวกเขาจะนอนด้วยกันได้ยังไง
“ไม่ไป”
“นาย……” อันโหรวหันกลับไปมองที่เตียงคนเยี่ยมไข้ที่ไม่ใหญ่เท่าไรนัก ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ห้องผู้ป่วยสักพักหนึ่งและพูดไปว่า “งั้นนายก็นอนที่เตียง ส่วนฉันจะนอนที่โซฟาก็แล้วกัน”