“นอนเตียงด้วยกันนี่แหละ” ไม่มีทางที่เขาจะนอนหลับได้แน่ อีกอย่างเขาเองก็คิดอยากจะนอนกับเธอด้วย
เห็นทีคงต้องกอดเธอไว้เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ออกไปไหน คืนนี้ต่อให้ต้องนอนอย่างอึดอัดก็ถือว่าไม่ได้แย่เท่าไรนัก
อันโหรวแทบจะจนปัญญา ทำได้เพียงแค่ยืนมองเขา
ในช่วงตอนเย็นทั้งสองคนนอนกอดกันอย่างเหนียวแน่น เธอหลับตาลง ข้าง ๆ ตัวเต็มไปด้วยลมหายใจของเขา ถึงแม้จะดูเบาใจเล็กน้อย แต่จู่ ๆ ทันใดนั้นก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดหนึ่ง……….
“นอนเถอะ! พวกเขาจะต้องไม่เป็นอะไรแน่” ไว้พวกเขาฟื้นขึ้นมาเขาจะเรียกเธอเอง
คำพูดที่ดังเข้าไปในหูของเธอ ฟังดูแล้วราวกับมีเวทมนตร์ มันทำให้เธอหลับตาลงจริง ๆ ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างเงียบ ๆ
เธอแทบไม่ฝันตลอดทั้งคืน
จนในที่สุดก็ถูกเสียงของหน่วนหน่วนปลุกขึ้นมา
“เจ็บ…………”
เพียงได้ยินเสียงที่แผ่วเบาดังขึ้นมา เธอก็รีบลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วไปหาทันที คนที่อยู่ข้าง ๆ อย่างจิ่งเป่ยเฉินก็ทำแบบเดียวกัน ตอนแรกเขากำลังนอนหลับอยู่ เพียงได้ยินเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของโหรวโหรวก็ชวนให้เขาหลับตามไปเช่นกัน
