อันโหรวเดินไปที่เตียงของหน่วนหน่วน ก่อนจะก้มลงมองไปที่เธอ หัวใจของเธอในตอนนี้รู้สึกวุ่นวายเป็นอย่างมาก “หน่วนหน่วน แม่จ๋าอยู่ที่นี่แล้วลูก!”
“เอายาแก้ปวดไหมลูก เจ็บตรงไหนไหมคะ?” อันโหรวเงยหน้าขึ้นไปมองที่จิ่งเป่ยเฉินทันที
“ถ้าฉีดยาเธอน่าจะกลัว กินยาก็แล้วกัน!” จิ่งเป่ยเฉินพูดขึ้นทันที
“แม่จ๋า…..” ใบหน้าน้อย ๆ ของหน่วนหน่วนมองไปที่เธอด้วยความเจ็บปวด “พี่ชายอยู่ไหนคะ?”
“พี่อยู่นี่!” อันโหรวหันหน้าไปมองหยางหยาง ก็พบว่าหยางหยางตื่นขึ้นมาแล้วเช่นกัน
“หยางหยาง ลูกเจ็บบ้างหรือเปล่า? กินยาหน่อยไหม จะได้ดีขึ้น?” อันโหรวยังคงจับมือหน่วนหน่วนโดยไม่คิดจะปล่อยไปไหน ในตอนนี้เมื่อเห็นหยางหยางตื่นขึ้นมา หัวใจที่หนักอึ้งของเธอก็เริ่มที่จะผ่อนคลายลง
หยางหยางส่ายหน้าและพูดว่า “ไม่เจ็บครับ”
เขาเป็นผู้ชาย ความเจ็บปวดแค่นี้เขารับมันได้อยู่แล้ว
ไม่นานหมอก็เข้ามาฉีดยาให้พวกเขา หยางหยางและหน่วนหน่วนล้วนดีขึ้นกว่าเดิมมาก อันโหรวรู้สึกเจ็บปวดแทนพวกเขาขึ้นมา การได้เห็นพวกเขาเป็นแบบนี้ หัวใจของเธอก็ราวกับถูกฉีกขาดเป็นชิ้น ๆ
อันโหรวดูแลพวกเขาทั้งสองคนจนกระทั่งพวกเขาผล็อยหลับไปอีกครั้ง
