ในที่สุดครั้งนี้เธอก็ได้ผ่อนคลายลงเสียที ก่อนจะถูกจิ่งเป่ยเฉินเรียกให้มาหาอะไรกินรองท้องก่อน
เมื่อตอนเช้ามาถึงพวกเขาก็ตื่นขึ้นอีกครั้ง จิ่งเป่ยเฉินได้รับข้อความจากฉีเซิ่งเทียนว่าเหลียวเว่ยหนีออกนอกประเทศไปแล้ว
แต่ไม่ว่าเธอคนนั้นจะหนีไปไหน ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องจับกลับมาให้ได้!
“นายควรไปที่บริษัทนะ!” หลังจากกินข้าวเสร็จ นี่ก็เป็นเวลากว่าสิบโมงเช้าแล้ว
“ไม่ไป”
พวกเขายังอยู่กันที่นี่ แล้วจะให้เขาจากไปได้ยังไง
“ช่วงนี้บริษัทมีเรื่องเกิดขึ้นเยอะนะ” อันโหรวพูดออกมาอย่างช้า ๆ
“ไม่ต้องรีบร้อนหรอก” ไม่ว่าจะเยอะแค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าพวกเขาหรอก
ไม่นานหลังจากที่ฉีเซิ่งเทียนมาถึง ภายในมือของฉีเซิ่งเทียนนั้นถือโน้ตบุ๊กมาด้วย เมื่อเห็นหยางหยางกับหน่วนหน่วนยังคงนอนหลับอยู่ เขาก็เอ่ยเสียงเบา ๆ ว่า “พี่เฉิน ใจเย็นลงบ้างนะ เดี๋ยวเรื่องพวกเขาฉันจะช่วยดูแลให้เอง”
“รบกวนนายแล้วจริง ๆ” อันโหรวเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“พี่สะใภ้ เรื่องพวกนี้ฉันสมควรทำต่างหาก” ฉีเซิ่งเทียนยื่นมือออกมาทำท่า OK ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูและออกจากห้องผู้ป่วยไป
