เมื่อจิ่งเป่ยเฉินเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เดินมานั่งที่โซฟา ก่อนจะหยิบโน้ตบุ๊กมาวางไว้บนตัก ตอนนี้เขาค่อย ๆ บรรจงกดไปที่แป้นพิมพ์อย่างช้า ๆ
อันโหรวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นแบบนี้ก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยเบาใจ
เกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เกิดขึ้นกับหยางหยางและหน่วนหน่วน ตอนนี้เธอยังไม่เอ่ยถามเลยสักคำ แต่เรื่องเมื่อคืนนี้ที่ฉีเซิ่งเทียนพูดออกมามันน่าสงสัยไม่ใช่น้อย
ต้องมีอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ
จู่ ๆ อันโหรวก็นึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้เหอเหมียวเองก็อยู่ที่โรงพยาบาลนี้ด้วยเช่นกัน
เพียงแต่ว่าสำหรับตัวเธอนั้นถูกจับตามองดูอยู่ คงไม่ใช่ฝีมือของเธอที่จะมาทำเรื่องพวกนี้
หรือว่าจะเป็นโอวหยางลี่?
แต่เขาคงไม่มีทางทำเรื่องบ้าขนาดนี้แน่ ๆ
ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นเหลียวเว่ย เพราะตั้งแต่ก่อนหน้านี้จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังคงเกลียดตัวของเธออยู่ ยิ่งตอนนี้เธอได้หย่ากับโอวหยางลี่ไปแล้วด้วย การจะมีความคิดบ้า ๆ แบบนี้ก็ไม่แน่เสมอไปเช่นกัน
จะเป็นฝีมือของเธอหรือเปล่านะ?
เมื่อมองไปที่ใบหน้าของเขาอย่างจริงจัง เธอก็อดที่จะอยากเอ่ยปากถามไม่ได้ ก่อนจะเงียบไปอยู่สักพักหนึ่ง
