“อยากจะรู้อะไรงั้นเหรอ?” พอเงียบไปสักพักหนึ่ง จิ่งเป่ยเฉินก็ได้พูดออกมา
“ความจริง”
จิ่งเป่ยเฉินกวักมือเรียกให้เธอมานั่งด้วย
อันโหรวมองดูหยางหยางและหน่วนหน่วน ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ และนั่งลงทันที เมื่อเธอนั่งเรียบร้อยก็ถูกเขาดึงเข้ามาในอ้อมแขน เธอเอียงศีรษะก่อนจะเห็นเส้นสีแดง สีน้ำเงิน และสีเหลืองที่สลับขึ้นลงไปมาอยู่บนหน้าจอ
สิ่งที่เธอเห็นพวกนี้มันคือกราฟตลาดหุ้น ซึ่งตัวเธอมองดูแล้วก็ไม่เข้าใจ
จิ่งเป่ยเฉินโอบตัวเธอไว้ ก่อนจะเอียงศีรษะแนบชิดติดกับแก้มของเธอ เขารู้สึกเบาสบายมาก “แน่ใจนะว่าอยากรู้?”
“อยาก!”
“งั้นเธอก็บอกฉันก่อนว่าก่อนหน้านั้นทำไมเธอถึงโกรธ?” เขาไม่มีทางเชื่อหรอกว่าประจำเดือนมาแล้วเธอจะอารมณ์ไม่ดีขนาดนั้น
ทันทีที่เธอได้ยินก็เริ่มคิดว่าจู่ ๆ เขาก็คิดอยากจะเปลี่ยนเป็นคำถามแล้วอย่างนั้นเหรอ?
มีผู้ชายแบบนี้ด้วย?
“ถ้านายไม่ยอมบอก ฉันถามฉีเซิ่งเทียนก็ได้ ยังไงเขาก็ต้องบอก” เธอทำท่าจะลุกขึ้นและเดินออกไป
แต่ก็ถูกเขาจับตัวเอาไว้ไม่ยอมปล่อยให้ไปไหน “ฉันอยู่ที่นี่ทั้งคน ยังมีหน้าไปถามผู้ชายคนอื่นอีกเหรอ หือ?”
