“ที่รัก พวกเรากลับบ้านกันดีไหม?” พวกเขาไม่ควรที่จะมายืนกอดกันในบ้านคนอื่นอยู่แบบนี้!
จะกอดถึงเมื่อไหร่? มหาสมุทรไร้ธารา แม้นภูผาพังทลาย?
จิ่งเป่ยเฉินยอมฟังคำพูดของเธอ ก่อนจะลากเธอออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมเหมือนเดิม อันโหรวได้แต่เดินตามเขาออกไป
ระหว่างทางกลับบ้าน ถึงแม้อันโหรวจะขอเขาว่าจะขับรถเอง แต่จิ่งเป่ยเฉินก็มองด้วยแววตาที่นิ่งเฉย เธอจึงไม่ได้พูดอะไรอีก
“เครื่องปรับอากาศเพิ่มความอุ่น” เธอมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินที่ใส่เสื้อบาง ๆ ตัวเดียว จึงอดจ้องไปที่เขาไม่ได้ “ถ้าหากนายไม่คิดจะดูแลตัวเองให้ดี แล้วนายมีสิทธิ์อะไรที่จะมาดูแลฉัน? ถ้านายเป็นหวัดขึ้นมา อย่าหวังว่าจะให้ฉันดูแลนะ!”
“ร่างกายฉันแข็งแรงดี ภูมิต้านทานสูง ไม่เป็นหวัดง่าย ๆ หรอก” ตอนมาที่นี่เขาขับรถเร็วมาก แต่ตอนนี้มีเธอนั่งอยู่ในรถ เขาจึงขับช้า ๆ ความปลอดภัยของเธอนั้นเป็นสิ่งสำคัญ
ทำไมคำพูดนี้ช่างคุ้นหูเสียจริง?
เหมือนว่าเมื่อก่อนเธอเองก็เคยพูดกับหน่วนหน่วนแบบนี้
ตลอดเส้นทางทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก เธอเพียงแค่หันไปมองเขาเป็นระยะ ๆ เธออยากจะรู้ว่าสิ่งที่แม่ของเธอบอกนั้นคืออะไร ทำไมถึงไม่ยอมมาบอกด้วยตัวเอง?
