เธอเหนื่อยเหลือเกิน ยิ่งคิดมากก็ยิ่งคิดไม่ออก ปวดหัวจังเลย
“ฉันหวังว่าพรุ่งนี้ฉันคงจะไม่ต้องมารับเธอที่นี่อีกนะ” เขาทนไม่ไหวที่สองวันมานี้ เธอมาที่นี่โดยไม่พูดอะไรสักคำ
ที่น่าเป็นห่วงก็คือถ้าหนึ่งวันเธอหายไป แล้วเขาคิดว่ามาที่นี่ แต่เธอกำลังเล่นเกมหมาป่าและไปสถานที่อื่น
“ได้! พรุ่งนี้จะเปลี่ยนสถานที่ดู!” เธอแกล้งพูดอย่างผ่อนคลาย
“โหรวโหรว อย่าทำแบบนี้ได้ไหม…..” สวรรค์รู้ว่าเขาตื่นมาแล้วพบว่าในอ้อมกอดนั้นไม่ใช่เธอ แต่กลายเป็นหมอนนั้นภายในใจเขารู้สึกสิ้นหวังเพียงใด
“ฉันพูดเล่น นายไม่ต้องจริงจังก็ได้!” เธอหัวเราะพลางเอ่ย
รถขับเคลื่อนไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก โดยมุ่งหน้าไปทิศทางของบ้าน
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของอันโหรวก็ดังขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู “คุณนายน้อย เกิดเรื่องแล้วค่ะ!”
ใจของเธอตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่เป็นเสียงของคนรับใช้ที่ไปรับหยางหยางกับหน่วนหน่วน มือซ้ายของเธอเกือบจะคว้าไปที่แขนของจิ่งเป่ยเฉินอย่างไม่รู้ตัว เมื่อได้ยินเสียงในโทรศัพท์ จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ร่วงตกลง
