“หยางหยาง หน่วนหน่วน….เกิดอุบัติเหตุ…….” เธอพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ กับข่าวที่ได้รับฟังมาเมื่อครู่ ร่างกายของเธอแทบแตกสลาย
“โรงพยาบาลไหน?”
“รุ่ยหยา!”
จิ่งเป่ยเฉินรีบกลับรถและมุ่งไปที่โรงพยาบาลด้วยความเร็วทันที หิมะที่ตกหนักทำให้ทัศนวิสัยในการมองทางนั้นเลือนราง
หยางหยาง หน่วนหน่วน
อันโหรวรู้สึกว่าตัวเองนั้นหายใจไม่ค่อยสะดวก แทบอยากจะรีบบินไปหาหน่วนหน่วนกับหยางหยาง ไปอยู่ข้าง ๆ ลูก ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสองจะเป็นยังไงบ้าง
พวกเขาจะต้องไม่เป็นอะไร แต่ถ้าหากว่าเกิดเรื่องกับพวกเขาขึ้นมา เธอจะทำยังไง?
เธอไม่ใช่แม่ที่ดีจริง ๆ ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ พวกเขา
“หยางหยาง….หน่วนหน่วน…” ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตา
เกิดอะไรขึ้นในช่วงที่ผ่านมา? ทำไมถึงได้เกิดเรื่องเยอะมากมายแบบนี้?
นานแล้วที่เธอไม่ได้ร้องไห้ออกมา ตั้งแต่เรื่องที่เกิดเมื่อวาน หัวใจของเธอก็สับสนไปหมดและในตอนนี้…..
เธอรู้สึกเหมือนว่ามีมือที่มองไม่เห็นถือใบมีดที่แหลมคมเข้ามาฟันหัวใจของเธออย่างเยือกเย็น ค่อย ๆ ทำให้เธอทรมานช้า ๆ
